Goede gevoel is terug!
17 juli 2010
Hallo allemaal,
Het is veel te lang geleden natuurlijk, maar het werd nu écht weer eens tijd voor een update op mijn website. Een echt goede rede heb ik daarvoor niet, buiten dat het voor mijn gevoel (veel) te lang duurde vooraleer ik me weer helemaal oke voelde!
Dit goede gevoel kwam eindelijk terug na een aantal koersen in juni gereden te hebben.
Ik had gewoon koershardheid nodig. En moest ook afrekenen met een aantal hardnekkige verkoudheden.
Memorial van Coningsloo
In juni reed ik elke week een wedstrijd. Het begon met de Memorial van Coningsloo. Waar ik goede en slechte herinneringen aan heb, heb er 1 keer gereden in 2006, toen werd ik 2e, na een heel slecht getimede sprint.
Maar dit jaar ging het een stuk minder. Vanaf de start begon het te regenen, met 190 renners reden we na een kilometer of 20 een kasseienstrook naar beneden.
Dat ging natuurlijk helemaal fout, het leek wel oorlog, om me heen overal gevallen renners. Op 1 of andere manier had ik deze keer geluk en laveerde me door het slagveld. Bij de amateurs is het zo dat als er een valpartij is, en ze dat van voren horen, de gaskraan open wordt gezet.
Zo geschiedde, en de eerste groep heb ik nooit meer terug gezien. Ik reed nog wel met een groepje weg uit het peloton, maar dichtbij zijn we nooit meer gekomen... Grrr!
Afzien in Delta Tour
Van 11 tot 13 juni reed ik daarna de Delta Tour in Zeeland.
De proloog van 2,7km is normaal al wat te kort voor mij. Maar volle bak rijden is het enige wat je kunt doen, 53ste is niet een uitslag om naar huis over te schrijven. Het voelde niet eens slecht, want ik viel niet stil, maar het ontbeerde me aan snelheid.
Een harde wind in de eerste etappe zou voor spektakel moeten zorgen. Maar met voornamelijk wind in de rug en wind op kop bleef het peloton lang samen. Op de plaatselijke rondjes viel het wel uit elkaar. Ik had een super slechte dag, en merkte dat ik nog echt niet goed was. Ondertussen om de 5 minuten het snot van mijn gezicht wegvegend, werd ik uit het 'peloton' gelost op een kleine 5km van het einde.
De laatste dag werd een nog rustiger dagje. Vele kasseistroken, maar geen wind en een zonnetje. Er werd gecontroleerd gereden door mn ex-ploeg Garmin voor leider Farrar. Uiteindelijk werd het een massasprint, waar ik ook nog merkte de snelheid van de finale nog niet fijn voor me was.
Stijgende lijn in Route du Sud
Daarna door naar Franse Pyreneeën met de auto voor de Route Du Sud.
Een mooie wedstrijd, jammergenoeg maar drie dagen, maar ideal om in wat heuvelachtig terrein weer mijn conditie aan te scherpen.
De eerste dag werd er de hele dag gekoerst, nooit een groepje weg. En als er al een groepje weg reed, werd dat weer dicht gereden door een Franse ploeg.
Voelde me een stuk beter als in Delta Tour, en kon lekker mee springen als er gedemarreerd werd.
Uiteindelijk een massasprint, was eigenlijk super geplaatst. Maar in de finish die wat bergop liep, wat me normaal ideaal licht, sprintte ik achteruit.
27e werd ik uiteindelijk. De 2e dag was een dubbele etappe dag, heerlijk in de regen. 'S ochtends een snelle rit van 80 km. Snel na de start reden er twee Fransen weg.
De hele dag werd er weer hard gereden, over de wegen die nooit vlak waren.
De 2 bleven net vooruit, en in een uitedund peloton kwam ik binnen. Weer een goed gevoel over de stijgende lijn in mijn vorm.
'S middags een bergtijdrit, rustig aan rijden kan eigenlijk niet. Dus reed een voor mijn gevoel goed tempo naar de top van de Pereysourde.
Maar op de helft van de klim werd ik voorbij gereden door Moncoutie, niet echt goed voor de moraal. Zeker omdat ik wist dat hij drie minuten achter me was gestart!. Dus zonder veel moraal verder gedaan, en de 60e tijd neergezet, Moncoutie won wel.
De laatste dag was de zwaarste op papier. 3 langere klimmen van rond de 7km. Op de eerste klim brak het peloton in stukken, ik moest ook lossen, maar kwam wel met een groepje in de afdaling terug bij het uitgedunde peloton aansluiten.
Daarna werd er gecontroleerd gereden, achter een kopgroep van 10 aan. Voelde me slecht aan het begin van de rit, maar naar het einde toe al beter. Helaas werd de groep net niet gegrepen, heb me niet meer gemengd voor de spurt om de 11e plek.
's Avonds na de koers wachtte een lange terugreis omdat de volgende ochtend, woensdag Halle-Ingooigem alweer op het programma stond..
Het heeft even geduurd, maar Huub heeft de goede benen terug gevonden en de stijgende lijn ingezet!
Goede benen gevonden in Halle-Ingooiem!
Halle Ingooigem werd de koers waar ineens de goede benen werden gevonden.
Ik voelde in Route du Sud dat het al beter ging, maar was ook nog zwaar verkouden.
Die verkoudheid was de dag voor Halle-Ingooigem weg. En de hardheid opgedaan in de Route du Sud, maakte dat het ineens 100 % beter ging.
5e na een lange zware koers is lekker voor de moraal. De hele dag in de ontsnappingen gezeten. Na 15km reden we al een 1e keer weg met een man of 15.
Daarna de heuvelzone in, merkte ik al dat het goed ging. Op La Houppe kwam ik samen met Gilbert boven, en de rest iets later.
Uiteindelijk reden we na een km of 60 weg met 23 man.
Af en toe loste er wat renners uit die groep, uiteindelijk reden we op 25km van de aankomst weg met 8 man.
Een mooie kopgroep, met Scheirlincx van Landbouwkrediet (4e in Amstel), Devolder en Van de Walle van Quickstep, Hoogerland en Van Groen van Vacansoleil, Capelle van Willems Veranda en Van Avermaet van Lotto.
Na eerst het gat groot genoeg gemaakt te hebben, begon het finalespel op 10km van de aankomst. We reden op de plaatstelijke ronde elke keer de Tiegemberg omhoog. En de laatste keer omhoog, reed Van Avermaet weg van ons. Ideale situatie voor mij, nu moesten de mannen van Quickstep en Vacansoleil het gat dichtten, omdat ze met tweeën waren.
Op 5km voor het einde waren we weer met 8. Devolder demarreerde direct, Scheirlincx reageerde maar kreeg het gat niet dicht.
Heb toen zelf het gat dichtgereden naar Devolder, met Hoogerland in mijn wiel. We waren weg met 3. Maar de samenwerking was niet super, en zo werden we een kilometer later weer gegrepen. Direct demarreerde Van de Walle, met Van Groen erachteraan. Niemand reageerde meer, en de vogels waren gaan vliegen. De sprint om de 3e plek werd gewonnen door Van Avermaet. Ik raakte wat ingesloten en finishte 5e.
Fatale lekke band op NK
27 juni was dan het NK in Beek (Limburg). 15 minuten van Rekem.
Het parcours kon ik op mijn duimpje.
Had door Halle-Ingooigem een goede moraal. De wedstrijd begon al om 9 uur, maar het was al super warm. Kouder ging het later ook niet worden.
Direct uit de start reden er 5 man weg. Die hebben het grotendeel van de koers vooruit gereden.Toen ze werden gegrepen op 4 ronde van het einde,begon de finale. Direct mengde ik mij in het gespring. Een paar keer leken we weg te zijn met een mooie groep, maar had vandaag niet het geluk met
de juiste vlucht. Toen op 2 ronde zich een kopgroep vormde van 8 met 4 rabos. Dacht ik dat de koers gelopen was. Er was ook geen gang meer in het peloton.
Maar de kopgroep reed ook niet verder weg, in de laatste ronde dan toch maar proberen er naar toe te rijden.
Toen ik net mee was gesprongen met een paar renners, en een bocht doorging. Ging ik bijna onderuit, ik voelde eens goed.
Ja hoor, een leegloper. Met nog een km of 8 te gaan, en een lekke band, dacht ik dat mijn koers gedaan was. Na gewisseld te hebben, kwam ik toch nog terug aansluiten bij het peloton. Toen merkte ik ook dat ik nog echt wat over had. Maar ik kwam niet meer van voren toen we de Maasberg op reden.
Bovenaan was het nog 4km, toen ik eenmaal van voren zat, bleken er nog maar 4 vooruit te zitten.
Sprintten voor de 5e plek dus. De finish lag op de Adsteeg, een steil klimmetje. Ik ging de sprint/demarrage aan onder aan de Adsteeg, reed weg. Maar
in de laatste 100 meter kwamen nog 5 renners over me heen. 10e dus.
Meer teleurgesteld dan voldoening voelde ik. Had graag nog wat geprobeerd in de laatste kms of boven op de Maasberg.
Maar geluk was niet aan mijn zijde, door de lekke band op een zeer slecht moment.
Mentale frisheid belangrijk voor najaar
Na het NK, waar de renners die niet naar de Tour gaan vaak rust nemen, heb ik ook een rustweekje gehad.
Voor mijn gevoel had ik het niet echt nodig, nog weinig wedstrijden gereden natuurlijk. Maar mentaal was het een lang voorjaar.
Rust heb ik ook niet gehad, na de zware crash heb ik wel 12 dagen niks gedaan. Maar dat was om te herstellen van de breuken.
Dat is toch wat anders, als de batterij op te laden na een aantal maanden wedstrijden rijden.
Ben van plan een super naseizoen te rijden en de stijgende lijn door te trekken.
Mijn voordeel gaat zijn dat ik fris zit mentaal gezien.
Mentale frisheid gaat Huub voordeel opleveren in het najaar.
Verkeerd gegokt in GP Pont a Marcq
11 juli reed ik de GP Pont a Marcq, een 1.2 wedstrijd in Frankrijk.
Na een rustweekje, en een goede trainingsweek afgelopen week, deze zondag dus een wedstrijd vlak over de grens bij Lille.
197km koers, op rondjes van 15km. In de laatste 7 ronde reden we dan een kasseistrook over van 1km, die ook in Parijs-Roubaix wordt gedaan.
Na een redelijk snel begin, reden er uiteindelijk 9 man weg. Op 45km van de finish, direct na de kasseistrook ben ik gedemarreerd uit het peloton.
Het werd tijd dat er wat ging gebeuren, het peloton brak direct, en met een groepje van een man of 20 reden we naar de 9 koplopers.
Direct daarna reden 3 man weg, voor mijn gevoel te vroeg. Dus liet ik ze rijden. Maar het viel bij ons helemaal stil, zelfs het peloton kwam nog terug.
Even later maar weer een aantal keer gedemarreerd, uiteindelijk met succes. En kreeg een man of 10 mee.
Waarvan 4 man die al een ploeggenoot mee hadden van voren. Mede daardoor, en het feit dat de meeste renners al aan de limiet zaten. Maakte dat het een slechte samenwerking was. De koplopers liepen verder en verder uit. En ik kreeg door dat ik een verkeerde beslissing had genomen.
Na nog een aantal keer zijn weggereden, en teruggepakt geworden door de renners die de vluvht beschermde. Lukte het dan uiteindelijk toch om
los te komen van de rest. Maar de 1e 3 waren buiten schot. 4e dus. Voelde me wel weer sterk, en hoop ook de komende tijd deze lijn door te trekken!
Groeten, Huub
Het is veel te lang geleden natuurlijk, maar het werd nu écht weer eens tijd voor een update op mijn website. Een echt goede rede heb ik daarvoor niet, buiten dat het voor mijn gevoel (veel) te lang duurde vooraleer ik me weer helemaal oke voelde!
Dit goede gevoel kwam eindelijk terug na een aantal koersen in juni gereden te hebben.
Ik had gewoon koershardheid nodig. En moest ook afrekenen met een aantal hardnekkige verkoudheden.
Memorial van Coningsloo
In juni reed ik elke week een wedstrijd. Het begon met de Memorial van Coningsloo. Waar ik goede en slechte herinneringen aan heb, heb er 1 keer gereden in 2006, toen werd ik 2e, na een heel slecht getimede sprint.
Maar dit jaar ging het een stuk minder. Vanaf de start begon het te regenen, met 190 renners reden we na een kilometer of 20 een kasseienstrook naar beneden.
Dat ging natuurlijk helemaal fout, het leek wel oorlog, om me heen overal gevallen renners. Op 1 of andere manier had ik deze keer geluk en laveerde me door het slagveld. Bij de amateurs is het zo dat als er een valpartij is, en ze dat van voren horen, de gaskraan open wordt gezet.
Zo geschiedde, en de eerste groep heb ik nooit meer terug gezien. Ik reed nog wel met een groepje weg uit het peloton, maar dichtbij zijn we nooit meer gekomen... Grrr!
Afzien in Delta Tour
Van 11 tot 13 juni reed ik daarna de Delta Tour in Zeeland.
De proloog van 2,7km is normaal al wat te kort voor mij. Maar volle bak rijden is het enige wat je kunt doen, 53ste is niet een uitslag om naar huis over te schrijven. Het voelde niet eens slecht, want ik viel niet stil, maar het ontbeerde me aan snelheid.
Een harde wind in de eerste etappe zou voor spektakel moeten zorgen. Maar met voornamelijk wind in de rug en wind op kop bleef het peloton lang samen. Op de plaatselijke rondjes viel het wel uit elkaar. Ik had een super slechte dag, en merkte dat ik nog echt niet goed was. Ondertussen om de 5 minuten het snot van mijn gezicht wegvegend, werd ik uit het 'peloton' gelost op een kleine 5km van het einde.
De laatste dag werd een nog rustiger dagje. Vele kasseistroken, maar geen wind en een zonnetje. Er werd gecontroleerd gereden door mn ex-ploeg Garmin voor leider Farrar. Uiteindelijk werd het een massasprint, waar ik ook nog merkte de snelheid van de finale nog niet fijn voor me was.
Stijgende lijn in Route du Sud
Daarna door naar Franse Pyreneeën met de auto voor de Route Du Sud.
Een mooie wedstrijd, jammergenoeg maar drie dagen, maar ideal om in wat heuvelachtig terrein weer mijn conditie aan te scherpen.
De eerste dag werd er de hele dag gekoerst, nooit een groepje weg. En als er al een groepje weg reed, werd dat weer dicht gereden door een Franse ploeg.
Voelde me een stuk beter als in Delta Tour, en kon lekker mee springen als er gedemarreerd werd.
Uiteindelijk een massasprint, was eigenlijk super geplaatst. Maar in de finish die wat bergop liep, wat me normaal ideaal licht, sprintte ik achteruit.
27e werd ik uiteindelijk. De 2e dag was een dubbele etappe dag, heerlijk in de regen. 'S ochtends een snelle rit van 80 km. Snel na de start reden er twee Fransen weg.
De hele dag werd er weer hard gereden, over de wegen die nooit vlak waren.
De 2 bleven net vooruit, en in een uitedund peloton kwam ik binnen. Weer een goed gevoel over de stijgende lijn in mijn vorm.
'S middags een bergtijdrit, rustig aan rijden kan eigenlijk niet. Dus reed een voor mijn gevoel goed tempo naar de top van de Pereysourde.
Maar op de helft van de klim werd ik voorbij gereden door Moncoutie, niet echt goed voor de moraal. Zeker omdat ik wist dat hij drie minuten achter me was gestart!. Dus zonder veel moraal verder gedaan, en de 60e tijd neergezet, Moncoutie won wel.
De laatste dag was de zwaarste op papier. 3 langere klimmen van rond de 7km. Op de eerste klim brak het peloton in stukken, ik moest ook lossen, maar kwam wel met een groepje in de afdaling terug bij het uitgedunde peloton aansluiten.
Daarna werd er gecontroleerd gereden, achter een kopgroep van 10 aan. Voelde me slecht aan het begin van de rit, maar naar het einde toe al beter. Helaas werd de groep net niet gegrepen, heb me niet meer gemengd voor de spurt om de 11e plek.
's Avonds na de koers wachtte een lange terugreis omdat de volgende ochtend, woensdag Halle-Ingooigem alweer op het programma stond..
Het heeft even geduurd, maar Huub heeft de goede benen terug gevonden en de stijgende lijn ingezet!
Goede benen gevonden in Halle-Ingooiem!
Halle Ingooigem werd de koers waar ineens de goede benen werden gevonden.
Ik voelde in Route du Sud dat het al beter ging, maar was ook nog zwaar verkouden.
Die verkoudheid was de dag voor Halle-Ingooigem weg. En de hardheid opgedaan in de Route du Sud, maakte dat het ineens 100 % beter ging.
5e na een lange zware koers is lekker voor de moraal. De hele dag in de ontsnappingen gezeten. Na 15km reden we al een 1e keer weg met een man of 15.
Daarna de heuvelzone in, merkte ik al dat het goed ging. Op La Houppe kwam ik samen met Gilbert boven, en de rest iets later.
Uiteindelijk reden we na een km of 60 weg met 23 man.
Af en toe loste er wat renners uit die groep, uiteindelijk reden we op 25km van de aankomst weg met 8 man.
Een mooie kopgroep, met Scheirlincx van Landbouwkrediet (4e in Amstel), Devolder en Van de Walle van Quickstep, Hoogerland en Van Groen van Vacansoleil, Capelle van Willems Veranda en Van Avermaet van Lotto.
Na eerst het gat groot genoeg gemaakt te hebben, begon het finalespel op 10km van de aankomst. We reden op de plaatstelijke ronde elke keer de Tiegemberg omhoog. En de laatste keer omhoog, reed Van Avermaet weg van ons. Ideale situatie voor mij, nu moesten de mannen van Quickstep en Vacansoleil het gat dichtten, omdat ze met tweeën waren.
Op 5km voor het einde waren we weer met 8. Devolder demarreerde direct, Scheirlincx reageerde maar kreeg het gat niet dicht.
Heb toen zelf het gat dichtgereden naar Devolder, met Hoogerland in mijn wiel. We waren weg met 3. Maar de samenwerking was niet super, en zo werden we een kilometer later weer gegrepen. Direct demarreerde Van de Walle, met Van Groen erachteraan. Niemand reageerde meer, en de vogels waren gaan vliegen. De sprint om de 3e plek werd gewonnen door Van Avermaet. Ik raakte wat ingesloten en finishte 5e.
Fatale lekke band op NK
27 juni was dan het NK in Beek (Limburg). 15 minuten van Rekem.
Het parcours kon ik op mijn duimpje.
Had door Halle-Ingooigem een goede moraal. De wedstrijd begon al om 9 uur, maar het was al super warm. Kouder ging het later ook niet worden.
Direct uit de start reden er 5 man weg. Die hebben het grotendeel van de koers vooruit gereden.Toen ze werden gegrepen op 4 ronde van het einde,begon de finale. Direct mengde ik mij in het gespring. Een paar keer leken we weg te zijn met een mooie groep, maar had vandaag niet het geluk met
de juiste vlucht. Toen op 2 ronde zich een kopgroep vormde van 8 met 4 rabos. Dacht ik dat de koers gelopen was. Er was ook geen gang meer in het peloton.
Maar de kopgroep reed ook niet verder weg, in de laatste ronde dan toch maar proberen er naar toe te rijden.
Toen ik net mee was gesprongen met een paar renners, en een bocht doorging. Ging ik bijna onderuit, ik voelde eens goed.
Ja hoor, een leegloper. Met nog een km of 8 te gaan, en een lekke band, dacht ik dat mijn koers gedaan was. Na gewisseld te hebben, kwam ik toch nog terug aansluiten bij het peloton. Toen merkte ik ook dat ik nog echt wat over had. Maar ik kwam niet meer van voren toen we de Maasberg op reden.
Bovenaan was het nog 4km, toen ik eenmaal van voren zat, bleken er nog maar 4 vooruit te zitten.
Sprintten voor de 5e plek dus. De finish lag op de Adsteeg, een steil klimmetje. Ik ging de sprint/demarrage aan onder aan de Adsteeg, reed weg. Maar
in de laatste 100 meter kwamen nog 5 renners over me heen. 10e dus.
Meer teleurgesteld dan voldoening voelde ik. Had graag nog wat geprobeerd in de laatste kms of boven op de Maasberg.
Maar geluk was niet aan mijn zijde, door de lekke band op een zeer slecht moment.
Mentale frisheid belangrijk voor najaar
Na het NK, waar de renners die niet naar de Tour gaan vaak rust nemen, heb ik ook een rustweekje gehad.
Voor mijn gevoel had ik het niet echt nodig, nog weinig wedstrijden gereden natuurlijk. Maar mentaal was het een lang voorjaar.
Rust heb ik ook niet gehad, na de zware crash heb ik wel 12 dagen niks gedaan. Maar dat was om te herstellen van de breuken.
Dat is toch wat anders, als de batterij op te laden na een aantal maanden wedstrijden rijden.
Ben van plan een super naseizoen te rijden en de stijgende lijn door te trekken.
Mijn voordeel gaat zijn dat ik fris zit mentaal gezien.
Mentale frisheid gaat Huub voordeel opleveren in het najaar.
Verkeerd gegokt in GP Pont a Marcq
11 juli reed ik de GP Pont a Marcq, een 1.2 wedstrijd in Frankrijk.
Na een rustweekje, en een goede trainingsweek afgelopen week, deze zondag dus een wedstrijd vlak over de grens bij Lille.
197km koers, op rondjes van 15km. In de laatste 7 ronde reden we dan een kasseistrook over van 1km, die ook in Parijs-Roubaix wordt gedaan.
Na een redelijk snel begin, reden er uiteindelijk 9 man weg. Op 45km van de finish, direct na de kasseistrook ben ik gedemarreerd uit het peloton.
Het werd tijd dat er wat ging gebeuren, het peloton brak direct, en met een groepje van een man of 20 reden we naar de 9 koplopers.
Direct daarna reden 3 man weg, voor mijn gevoel te vroeg. Dus liet ik ze rijden. Maar het viel bij ons helemaal stil, zelfs het peloton kwam nog terug.
Even later maar weer een aantal keer gedemarreerd, uiteindelijk met succes. En kreeg een man of 10 mee.
Waarvan 4 man die al een ploeggenoot mee hadden van voren. Mede daardoor, en het feit dat de meeste renners al aan de limiet zaten. Maakte dat het een slechte samenwerking was. De koplopers liepen verder en verder uit. En ik kreeg door dat ik een verkeerde beslissing had genomen.
Na nog een aantal keer zijn weggereden, en teruggepakt geworden door de renners die de vluvht beschermde. Lukte het dan uiteindelijk toch om
los te komen van de rest. Maar de 1e 3 waren buiten schot. 4e dus. Voelde me wel weer sterk, en hoop ook de komende tijd deze lijn door te trekken!
Groeten, Huub